Sabaha Kalan Şiiri - Ali Dost Gürgöz

Gece ne kadar uzarsa uzasın
bir yerinden sabaha varıyor.

İnsan da öyle belki,
kaç yoldan geçerse geçsin
sonunda kendisini bekleyen
bir ışığa dönüyor.

Ne büyük sözler istiyor gönül artık
ne de gençliğin telaşlı yeminlerini.

Bir kapının açılması,
içeriden tanıdık bir ses,
aynı sofraya bırakılmış
iki yorgun el yetiyor bazen.

Çünkü huzur
her şeyin tamam olması değil,
eksikleriyle birlikte
bir yerde kalabilmekmiş.

Dün ne aldıysa alsın,
yarın ne getirirse getirsin.

Şafak yine sökecek,
çocuk sesleri karışacak eve,
bir çift göz
yine aynı yerden bakacak.

Ve insan anlayacak,

yarına inanmak bazen
büyük umutlar kurmak değil,
uyandığında
sevdiğini yine yanında bulacağını
bilmektir.