Kalabalık İçinde Tek Kişilik Hayat

Ben de istemezdim yalnız olmayı… ama bazen insanın içi öyle kırılıyor ki, kalabalığa karışsa bile kimse ona dokunmuyor, kimse onu görmüyor. Sanki dünyanın gürültüsü bir anda susuyor da geriye sadece kendi nefesinin ağırlığı kalıyor; en çok da geceler çöktüğünde, kimsenin bilmediği bir boşlukla baş başa kalıyorsun.
Bir ses aradım bazen, sadece adımı söyleyen bir ses, ama yankıdan başka bir şey dönmedi bana. İnsanların arasında yürürken bile içimde koca bir boşluk vardı, herkes bir yere yetişirken ben kendime yetişemedim. Anlatacak çok şey birikti ama dinleyecek bir kalp bulamadım, sustum; sustukça içimde büyüdü yalnızlık. Belki biraz anlaşılmak isterdim, belki de sadece yargılanmadan sevilmek… ama her denemede bir parça daha eksildim.
Ve ne kadar incinmiş olursan ol, içinden geçen o cümle hep aynıdır: “Ben de istemezdim yalnız olmayı… fakat kimse de istemedi benimle kalmayı.”