Kainat Şiiri - Abdullah Akçay

Bir zamanlar Âdem’le açıldı insanın yolu
Tarih dedikleri şey çoğu zaman kan dolu
Medeniyet diye kutsadılar paslı hançeri
Kardeşi kardeşe kırdıran ilk çağdan beri

Hâbil bir avuç ekinle secdeyle baş eğdi
Kâbil hırsına yenildi, elleri kana değdi
Daha ilk anda bozuldu adalet terazisi
İnsanlığın işte budur, o karanlık mazisi.

Nûh geldi, tufan koptu, sular aldı cihanı,
Bir gemi sessizce taşıdı Ehl-i imanı
Karaya çıkan insan yine döndü putlara,
Unutma insanlık soyun, alnına yazılı kara

Nemrut kibre sarıldı, nerede güzel altın taç,
İbrahim ateşteyken sadece Hakk'a muhtaç.
Biri zorba bir hüküm ister, biri teslimi seçer,
Hak-batıl kavgası böyle gelir böyle geçer.

Musa’nın bir hamlesi yıktı sarayın bendini,
Firavun görkemiyle boğdu kendi kendini.
İsa’nın bir nefesiyle nur bulurken kör canlar,
Taş zindana döner merhametsiz vicdanlar.

Hira’dan bir ses koptu karanlığın bağrında
İnsanlık huzur buldu islam'ın çağrısında
Yetim bir Nebî kurdu bu adalet nizamını,
Bir avuç mümin yıktı küfrün o endamını.

Endülüs’te her ilim göğe açtı pencere,
Bağdat’ta akıl aktı nehir nehir her yere.
Sonra gaflet çöktü bak Doğu’nun üstüne,
Pas vurdu kılıçlara, gece çöktü gününe.

Kilise gölge saldı, akıl sustu zindanda,
Engizisyon kuruldu, her gün ayrı meydanda.
Bir Reform rüzgârıyla sarsıldı o duvarlar,
Özgürlüğe susadı, hürriyete civarlar.

Sanatın kanadında, can buldu Rönesans,
İnsana değer verdi, doğdu yeni bir şans.
Fransız ateşiyle, sarsıldı krallık tahtı,
Eşitlik ve adalet, oldu halkın tek bahtı.

Çarklar dönmeye başladı, demir yedi emeği,
Fabrika isi boğdu, o en kutsal ekmeği.
Maddeye tapan dünya, unuttu bak manayı,
Bir beton yığınına, gömdü koca dünyayı.

Şimdi camdan ekranlar, ruhu hapseden kafes,
Kalabalıklar içinde, yalnız kalır her nefes.
Bilgi selinde insan, hikmetten oldu ırak,
Sahte bir cennet sundu, ele verilen durak.

Ey insan dön kendine, sende gizli bu düğüm,
Ne maddedir ne para, sevgi en son gördüğüm.
Kalbinin aynasını, bütün paslarından silersen,
Yine bahar gelecek, eğer "insanım" dersen.