Kahrol gönül Şiiri - Özgürcan Kumaş

Bir Sabah Kahroluşu
​Bir sabah, hava öyle ferah,
Güneş doğuyor sanki günahsız.
Aklıma geldiğin o an, ah...
Yüreğimde bir sızı, apansız.
​Kahrol, kahrol be dertli gönlüm,
Neden hâlâ o kapıda beklersin?
Geçip giderken sessizce ömrüm,
Sen niye bu acıyı eklersin?
​Penceremde kuşlar cıvıldar durur,
Benim içimde fırtınalar kopar.
Ferah rüzgâr yüzüme savurur,
Beni benden alan o eski hatıralar.
​Bir ah çeksem dağı taşı deler mi?
Yoksa bu sessizlik mi sonum olacak?
Giden o mutlu günler geri döner mi?
Yoksa bu sabahlar hep böyle mi solacak?