Kahrol Bunak Bilge

Kalanın bavulu hep ağırdır
Demişti bir yaşlı bunak Bilge
Ne dediki acaba diye düşünmem pek zamanımı almadı
Umrum olmadı .
Aradan epeyce vakitce anladım
Gecenin en ihtişamlı karanliginda yağmurlu bir anılarla dolu boş bir sokakta anladım
Giden bendim ama nasıl oluyorda
kalan daha çok tanıdık geliyordu
Ve lanet ,bunak ihtiyar bavula taş mı koydu acaba
Taşıyamıyordum ...
Gitmek bir tdk da eylemmis sadece
Anlam bakımından tam bir fiyaskoydu .
Ali Lidar da Yanılmış Be ihtiyar diye geçirdim içimden
Ben giderim derdi hep .
İstasyon civarindadir kiraladığım evler demişti de evinin tren olduğunu söyleyememisti
Gitmek daha çok kalmamikmis, ruhuna olduğu yere çivi çakmak miş
Yüce İsayi andım bir an evinde carmiha gerilmisti
Sende yanıldın be Lidar ali
Sahip cikanim vardida o gece başıma birşey gelmedi .
Size hiç bir kaldirim sahip çıktı mı
Bana çıktı hemde evine alirmiscasina
Soguktan dişlerim birbirine degercesine
Benim bagirasim gelir piraye diye mırıldandım
Pirayenin kim olduğuna dair en ufak bir fikrim yoktu
Ama cümleyle butunlesmiti Piraye
Bagiramadigimla kaldım .Gitmeye Yeltendim arsızca .
Yeltenmemle kalsam iyiydi ev sahibine geri döndüm
Sanki 20 yıllık kiracısiydim .
Depozito diye kapitalist bir istemi de yoktu
Bende kalanligimdan kaynaklı olduğum yerde kaldım
Aslında hepsi o bunağın suçu
Kahro be ihtiyar ,kahrol be bilge