Kahlo'nun Bilgisayarı Şiiri - Yağmur Koç ...

Ansızın korku çöktü göğe.
Ben rüzgâra emanet ettim bebek saçlarımı.
Neredesin sevecen tutsaklığım?
Oysa
Ben emeklemeden karşılarım hep baharı.
çiçeklerin öldü bağrımda,
çiçeklerim öldü bağrında.
Ocak ayının sevdiği kardelen olamadım.

Ak tipilerinde ülkemin,
Noel,bir küçük bulut gibi umudu aramakta.
Çözülen karlar sevecek seni martta,
Korkma!

Ah,
Nasıl geri döndürmeli,
Sobanın yanışını,
Otların fısıldayışını,
Yarılmış bahçelerin düzlüğünü…
Neredeler?
Öyle diz çöküp duranlar ve sonunda
Ağzından vicdanıyla ters düşen sözler duyanlar.
Nerede?
Ebemkuşağıyla başlayan gözyaşları.

Gokyüzüne bakmak,
Tuhaf bir tat,
Buruk mahkumiyet,
Özenle gizlenen sis,
Onarılmaz bir yanlış.
Aynı zamanda da,
Özenli bir düş.

Geçmiyor izler,
Temiz bir güneşin loş gecesindeki özenli konuşmalar,
Sonu tiz çaresizliklerle sınanan,
Terlerin ayrılığı.

Beni hiç tanınmamış yüzümle,
Hangi aynaya fırlatacaksın?

Dünyanın herhangi bir çölünde,
Yan yana gelen iki kuş,
Siyahın bütünsüzlüğünde parçalanmış.
Tanrı bizden iki yarımada daha çalmış.
Gözleri yüreklerine kör adamlar,
Kahlo’nun bilgisayarına ulaşmaya çalışmış.
Tanrı birden Allahlaşmış.

Güneşli bir türküyle öreceğim saçlarımı.
Ses diliyorum bozkıra,
Geceleri,
Yıldızların şarkılarını duyacağı.
Ve bir inanç,
Keçilerin sevdiği çiçek adlarını kentlere öğreteceği.
Sonra bulacaksın ruhumun,
Kayıp kara parçalarını.

Ekmeği yediye,
Suyu herkese,
Biz seninle,
Ben benimle,
Parçalamadan bölenlerden olacağız.

Kirpiklerinde bulduğum defineyi,
Ayın en ışıltılı bölgesinde saklayacağım.
Anneme söz,
Yine gözlerimi Anadolu’da yumacağım.