yaşamın arta kalan sayfalarından gemiler yaptık
ve aynı anda attık suya.
kenetlenmişti ellerimiz ve umut akıyordu gözlerimizden
bir yarış değildi bu çünkü.
özlemlerimiz vardı sularda
ve iklimlerimiz birikecekti ılık ılık
ama benim kağıt gemim ilerleyince suda;
ne olur kim olduğunu bilsem pia'nın
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam
Devamını Oku
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam




'kenetlenmişti ellerimiz ve umut akıyordu gözlerimizden'... ne denilebilir ki!!!
şimdi uzaklara dalarken gözlerim, daha bir ah ediyorum aynı şehrin nefes atışını başka yerlerden duymamıza...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta