Kafes Şiiri - Burcu Güngör

Yoruldum,
Kimse fark etmedi.

Paçamdaki toprağı gösterdim;
Herkes önce kendi paçasını silkeledi.
O tozu arındırmak istedim,
Paçalarım ellerimle düğümlü,
Çözemedim.

Kimse fark etmedi.
Herkesin bir yarası vardı, benimkine benzer,
Herkesin anlatacak bir derdi,
Kendi karanlığına gömülmüş…

Vazgeçtim.

Koştum, sustum.
Koştum, kendi çığlığımda sağır oldum.
Kimse yine fark etmedi.
Kaçamadım kendimden, fark ettiklerimden

Vazgeçtim,

Fark ettim

Bir beden, bir ruha bu kadar mı dar gelirdi?