Kafatasımdaki Sessizlik

bir tıkırtı duydum içeriden,
belki damar, belki düşünce.
hangisi hangisine kan veriyor,
ayırt edemiyorum.

“yaşayacaksın” dedi,
kimin yerine yaşadığımı söylemedi.
kendimi yoklayınca,
bazen başkasının anısını buluyorum.

duvarlar nefes alıyor,
sesler suda yankılanıyor —
su yok,
yalnızca ben varım,
yarım kalmış bir dalga.

bir kadın geliyor arada,
gülüşü tanıdık,
ama yüzü sürekli değişiyor.
bazen onun,
bazen hiç kimsenin.

kafatasımın içinde bir oda var,
kapısı içe doğru açılıyor.
her açışta biraz daha kayboluyorum.

dışarıdan biri “iyi misin?” diye soruyor,
gülüyorum.
çünkü artık iyilik de, kötülük de
aynı yerden yankılanıyor.