Kaf Dağında Açan Gül

Haydi gönül durma, muhabbete koşalım
Hayatı kolaylaştır, perde açılsın coşalım
Sazımın ince teli, vursun yaptığı inşa
Sırlı aynamdan görünen, çözüm bırakan ifşa

Aynanın sırrı indi, görünmeyen yerdeyim
Kılavuzsuz yoldayım sezilmeyen herdeyim
Beni bana bırakma, kaybolduğum imtihan
Dış dünyadan akansa menfi duran şaklaban

Fenotipin etkisi kalem çalmasın sana
Genotipin bozulmaz, silgisiz ömür al sana
Fırtınalar yesen de: ya istiklal, ya ölüm!
Değerlerin mayası, şah damarı ve hüküm

Bir yanım zaman benim, her anımda var mekân
Cehennemim pusu kurdu, bekleyense şeytan
Bir yanım ansız kaldı, konuşansa mekânsız
Cennetime kar yağmaz; güneş, umut ve irfan

Işığın çarpmasından doğan benim gölgemdir
Gizlenmeyen bedenim, haydi şimdi sen söyle
Yol zamandan türeyen, hıza meyleden bir iz
Sürtünmesiz yol alan, âlem gören ruhum giz

Yıldızları topladım, sütten özümü sağdım
Yayık oldum, topak topak can yağını çıkardım
Amansız gölgelerin eteğinde kar kaldım
Gül, kanımda açıldı; Kaf Dağı’nı yardım.