Elif
Yolum düştü bir akşam.
Bir duble rakı istedi canım.
Yorgun dönerken eve,
Uğradım meyhaneye.
Nerede pecete kağıtlarım?
Duygularımla dolu...
Gözyaşları damlamış.
İzleride sararmış.
Kimbilir nerde yazmışım...
Tarihleri silinmiş.
Güneşe doğdum ben,
Gece nedir bilmem.
Yüzümdeki gülücükleri,
Asla karanlıklara yedirmem.
Güneşe doğdum ben,
Ne fayda yola çıkmışız bir kere,
İne çıka yürüyeceğiz...
Son nerde bilinmezki?
Nerde dursak dinlensek?
Hangi yokuş son çıkış; bilinmezki?
Yada hangi iniş...
Yanımdaki yastık,
Boştu bu sabah.
Erken kalkmışsın,
Öpmemişsin beni.
Birazda ağlamışsın,
Mendilin nemli.
Benim bayramlarım vardı eskiden.
Mutluluğumun doruğuydu o anlar.
Bayramlıklarım saklanırdı son güne.
Kesin Bonmarşeden almıştı babam,
Taksim’den.
Kazak pantolon ve botum…
Ilkbahar kokulari doldu odama
Seninle birlikte
Usumuyorum artik kislarda
Ihtiyacim yok giysilere
Uzun zamandir yanlizim.....
Bugun bir baska...
Zor şey insan olabilmek
Onurun olacak
Kalbin hoşgörüsü olacak
Biraz çocuk olmak lazım
Biraz adam olmak lazım
Sevgi olacak
Bir çığlık gibiyim.
Yağmur damlalarında istanbul’a akan
Bulutların sürüklediği yerdeyim .
Altımda ...
Tüm yaşanmışlığıyla istanbul.
Yere değmişim.
KOLAY DEĞİL UNUTMAK
kolay değil unutmak öyle
her şeyi bir anda,
silip atamazsın.
unutma istersin geçmişi
silmek istersin izleri
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!