Kadınım Şiiri - Vasıf Temel Çobanoğlu

Sabah olur horozlar öter
Ne fark eder gecesi gündüzü
Bir köşede çürüyen bir beden
Ruhunu kaybetmiş hüzünlü bir evde

Gözlerim takılır duvardaki resme donakalır
Bazen bir saat öyle bakar hiç kırpmadan
Sonra fısıldarım
Beni bu zalim dünyada tek başıma bırakıp
Ne çabuk gittin be kadınım.

Gece yarısı pencereyi açıp dışarı bakarım
Yıldızlarla ay sual sorarlar bana
Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülür
Cevap veremem
Sanki dünyaya gelmemiş
Sanki hiç yaşamamışım gibiyim

Gençliğimi düşünürüm bazen
Bir zamanlar bu evin direğiydim
Alın terimle kardım her taşın harcını
Şimdi o taşların altında eziliyorum

Eşimle birlikte çıktığım yokuşları hatırlarım
Oğlumu kucağımda taşıdığım günlerimi
Şimdi o kucak dar geliyor bana
Şimdi o oğul, babasını yok sayıyor bu evde

Her sabah aynı dua ile uyanırım
Yaradan’ım al da bu canı kurtulayım
Bu dünyada ne bir sevgi ne bir huzur kaldı
Gözüm arkada kalmaz yeter ki çağır
Yoruldum artık çok yoruldum

Bir gece vakti yine yorgana sarılmış
Dalgın dalgın tavana bakarken
Kapı aralanır torunum girer odaya
Elinde bir parça ekmek bir parça peynir

Büyükbaba sen aç mısın
İşte o an yıllardır ilk defa
Yüreğime bir sıcaklık düşer
Gözlerimi yumdum bir ah çektim yürekten
Sağ ol kızım ben doydum çoktan

Yorganı başıma çektim yüreğim huzurlu
Bir elimde eşimin resmi öbür elimde tesbihim
Dudaklarımda muhtemelen son kalan bir fısıltı
Kavuştum sana kadınım

Evde bir anda matem havası eser
Sahte bir ağlama sahte bir sızlanma
Komşular gelir yazık oldu der sessizce
Oysa kimse sormamıştı halimi yıllardır

Vasıf’ım Tabutum omuzlanır camiye götürülür
Namazım kılınmak için musallaya konulur
Sadece birkaç yaşlı dost safa dizilir
Onlar da ezelden kader ortağımdı zaten.

Vasıf Temel Çobanoğlu
07.05.2026 Perşembe