Tenimin üstüne ruhumu kesip biçip elbise dikiyorum.
Bir sürü küçük ceplerle elbise.
Ruhumun zihnime birer yaprak dökümü.
Duyduğum üzüntüler aldığım özlemlerle hasretlerim.
Gülmem yok mu yakam bağrım açık, eteğim tutuşur yer.
Sütün bacaklarımın biri dışarı da öbürü içerde…
Ayrılık diye bir şey yok.
Bu bizim yalanımız.
Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?
Güneş çoktan doğdu.
Devamını Oku
Bu bizim yalanımız.
Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?
Güneş çoktan doğdu.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta