Kadim Şehir İstanbul-7

İstanbul kadîm şehir, sende olur selâmet,
Dört bir yanda yükselir, ecrin ile şehâdet,
Toprağında saklıdır, ehl-i irfânda gayret,
Her zerrede haykıran, hakiki nazın vardı.

Kandil gecelerinde, yanar sokaklarda nur,
Minâreler süslenir, kalplere dolar huzur,
Gecenin yarısında, akar gönüle mâhur,
Bir mâbedin içinde, vuslata sızın vardı.

Ramazan akşamında, iftar olur her akşâm,
Top sesiyle titreyen, kalpte olur bir yaşâm,
Sabah ezanla çınlar, minarede ihtişâm,
Kubbelerde saklanan, semâda iz’in vardı.

Süleymaniye sessiz, suskun olan haykırış,
Kubbesinde bir yankı, sararken karış karış,
Meydanında her adım, bir tevbe, bir yakarış,
İçimde yankılanan, sırlı bir sazın vardı.

Anadolu Hisarı, renkli rüyâlar gibi,
Kıyılardan süzülen, aşk ve sevdâlar gibi,
Kalelerinde kalan, içten duâlar gibi,
Sessiz sedâsız bakan, bir nurlu yüzün vardı.

Kandillerde nur yağar, kalplere şifâ verir,
Bir fânî secde eder, bekâya aşkla yürür,
Her secdede yükselir, benlik semâda erir,
Her gece sükunetle, doğan bir yüzün vardı.

Ey İstanbul, ey vuslat, gönlümdeki menzilim,
Zamân sende yok oldu, yanar sonsuz kandilim.
Kalbimle hep seninle, seni anlatır dilim,
Dünyâya ukbâlardan, damlayan özün vardı…

...andelip...