Kadim Şehir İstanbul-6

İstanbul, secde gibi, ezelden yâdigârım,
Her adımda duâmdır, her köşede ikrârım,
Gözlerimden süzülen, gönlümdeki bahârım,
Ezelden ebede dek, tertemiz sözün vardı.

Kadıköy’de her sabâh, uyanırdı bülbüller,
Vapur sesi gelirken, açar sahilde güller,
Meydânında yürürken, sana hayrân gönüller,
Bu ihtişam içinde, daima özün vardı.

Moda’da rüzgâr eser, sükunete cân eyler,
Martıların sesiyle, geçmiş zamânı söyler,
Bir bankta otururken, gönlüm sevdâyı neyler,
Kıyısında bir ömür, baharla yazın vardı.

Fenerbahçe sabırla, toplar cesaretini,
Hep içinde saklardı, eski muhabbetini,
Seninle gösterirdi, dostluğun niyetini,
Baharın kıyısında, durgun bir güzün vardı.

Bağdat caddesinde aşk, Leylâ’nın gözü gibi,
Kaldırımda yürüyen, Mecnun’un iz’i gibi,
Her tebessümde açan, sevdânın yüzü gibi,
Gönlümüzü okşayan, efsunlu sazın vardı.

Çengelköy’de her sabah, çayla başlanır güne,
Bu sessiz muhabbetler, düşerdi hep kalbine,
Kıyısında her zaman, nazâr olurdu yine,
Her bardakta bitmeyen, mutlu bir haz’ın vardı.

Beykoz’da serinlikler, vakit dindiren cândır,
Bir korunun gölgesi, çocuklara dermândır,
Yokuşlardan inerken, bir sevdâlı zamândır,
Kalpleri saran gülde, rengarenk iz’in vardı.

...andelip...