Kadıköyden urfaya Şiiri - Ömer Karagöz

Rüzgarlar eser geceleri derinden,
Mazide kalan günler, bir hayal gibi geçer zihnimden.
Yaşananlar sanki bir rüya, sanki koca bir yalan...
Güzel bakan gözlerin vardı, saçlarına rüzgarlar değerdi;
Ellerini tutardım Kadıköy’de, saklardın parmaklarını avuçlarımda.
Başını omuzuma yaslardın sahil kenarında,
Şimdi o güzel günler, sadece yaralı bir hatıra...

Şiirler bile yas tuttu, biten bu aşkın ardından.
Öyle büyüktü ki sevdamız, dar gelirdi, Urfa’ya sığmazdı;
Zaten kaldırmazdı bu şehir, bu ağır enkazı...
Yıllar sonra karşılaşırsak bir gün, gözlerime bakabilecek misin?
Dayanabilir misin o bakışıma?
Biliyorum, dayanamaz; sessizce ağlarsın.

Yeni sevgilinle mutlu musun şimdi?
Seninki sadece kendini avutmak, zamanı kandırmak...
Yıllar geçecek, yaşlanacaksın elbet;
İşte o gün, ölmeden son bir kez beni görmek isteyeceksin.
Ben ise hüzünlü gözlerimle bakacağım sana,
Senin gözlerin dolacak, eski günlere ağlarsın...
Baksana; yıllar geçmiş, ömür bitmiş,
O dağ gibi gördüğün adamın saçı sakalı bembeyaz olmuş.
Yaşadığımız bu hayat dünyaya benzer;
Kavuşamazlar ama hep varlar, gece ile gündüz gibi...

Ben kaderime rests çektim artık,
Boşa geçen yıllara öfke duydum, sitem ettim.
Sesimi hiç kimse duymadı, feryadım yankısız kaldı;
Dualarım sanki göklere yetişmedi.
Yalan da olsa bu dünya,
Sonu güzel biten bir masal olmak isterdim.
Kendi yaşama hakkımı, mutlu olma hakkımı istedim Mevla’dan;
Ümitlerim gerçek olmasa bile,
Yalnızken şiirlerle dertleşmeyi, ümitle yaşamayı öğrendim.

Ömer KARAGÖZ
30 Ağustos 2019