Gökte ay hilâl.
Yağmuru aydınlatan bir tek sokak lambaları var.
Deniz sessiz, rıhtım boş.
Bir ben ıslanıyorum oturduğum bankta
Birde kendilerine bankı siper eden hayvanlar.
Kadıköy bir başka güzel ıslak.
Yanaşan ada vapuru siren çalar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta