Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Gidilecek gün gelince hesapsızca yola düşeceksin elbet. Söylenecek, tartışılacak konuların elbet bir gün masaya yatırılıcak ve görüşülecektir. İşte o gün geldi mi, mutlaka dönülecek ve hesap görülecektir. gün geldiğinde... Emeğine sağlık.
Tiryaki eder şiir insanı...Gerçekten de tiryaki eder...Bir şiir daha gelsin,tiryakiliğiyle izlediğimiz şairi kutluyorum...Saygılarımla...Bir şiir sever olarak teşekkür ediyorum...
İçinde gizlenenleri gizleyeceğim son misafirimden
Kadife siyah bir sandığı ve de
Anahtarını arşınlayacağın izlerimde bulacaksın
Çamur değil kar değil
Bu kadar kolay yollarda yürümem ben
Sularda bulacaksın mührümüm şifresini
Çukurları nehirleri dinleyeceksin
Dokunacaksın yağmurlara
Kahramansız öyküler emanet edeceğim
Issız soğuk anıları ısıtacaksın
Canlandıracaksın ocaktaki yavan çalı parçalarında
Ateşböceği misali serüvenine sıçrayan kıvılcımlar
Gururum olacak
Birbirimiz hissedeceğiz kimseler görmeden
Semra Hanım,
Öncelikle şunu belirtmeliyim......Bu gün okuduğum en anlamlı şiirlerden biriydi...Her gidişin bir dönüşünü olacağına vurgu yapılan sade, anlaşılır, vurgular yerinde anlamlı bir çalışmaydı...Yüreğine emeğine sağlık....değerli çalışmanızı ve sizi içtenlikle kutlarım....Başarınız daim olsun....
Selam saygı sizedir sn KINDIR ....
Gitmek gerekiyorsa; GİDİYORUM! deyip, toplayıp tasını tarağını gitmeli insan. Ben gidersem, bir daha dönmeyi düşünmem asla. Bu, kişiye göre değişir. Ne kadar kararlı ve asi bir duruş varsa da dizelerde, bu şiirdeki gidiş nokta koymak değildi gitmelere. (...) üç noktaydı sadece. Umarım bu şiir bir ihtar olur da, dönüşünde yanlışlarını anlar kendini toparlamış olur şiirin muhatabı. Kutluyorum bu yürekli kalemi ve şairini sevgimle...
Lirik nehir akış. Çok güzel.
Beğenilerimi bırakıyorum ve kutluyorum.
Nicelerine.Erdemle.
Kararlı dik başlı yürüyen şiir okudukça okunası, fazla söze gerek bırakmayan şiir önemli bir şiir bir gidiş ancak böyle sarsıcı anlatılabilrdi...
Senin şiirlerin güven aşılıyor insana yaşama daha bir sıkı sarıl mesajı veriyor çok kutluyorum değerli şair kalemin çok güzel her zamanki gibi...
nefesinin ve soluduğu havanın hangi iklime ait olduğunu anlayabileceğimiz, kırık camlarından duvarlar süsleyebileceğimiz ve içindeki hüzünden şurda bir çağlayana kapılıp sürüklenebileceğimiz, umudu, aşkı, onuru ve bir duruşu olan şiirdi.. ama bu duruş şimdilik gitmekle başlıyordu sadece............müthiş bir anlatım.. teşekkürler şiire, saygılar sunuyorum..
Gidebilmeli insan. Kendinden kaçarcasına.. her şeyden birer parça alıp yanına. Gidebilmeli insan terk edebilmeli şehrini hiç bir izi atlamadan, anıları acıtmadan..
Bütün sokak aralarını dolaşıp bütün sokak lambalarını söndürüp gidebilmeli Camları açıp çiçekleri sulayıp gidebilmeli ta ki dönüş zamanına kadar..Yalnızlıklarını dayayıp kapıya..
Dönüşü olan yollar acıtmaz yüreği...Sızlamaz ayaklar...
Hüzün yakışıyor şiire.. İç döküş çok güzeldi. Kutluyorum. Sevgiler.
Bu şiir ile ilgili 18 tane yorum bulunmakta