Kaderle Ölçülen Kırgınlıklar

soğuk sözler değdi mi bir kez kalbe,
rüzgar olur eser en kuytu yerlerinde insanın.
güneş doğsa da üstüne,
bahar gelse de kapısına,
içindeki kış gitmez,
gitmeyi bilmez.

bir kelime kırar bazen,
bin fırtınanın yıkamadığını.
bir cümle çöker,
yılların ayakta tuttuğu umudu.
ve kalp,
susarak ağlamayı öğrenir.

nice güzel günler geçer üzerinden,
kahkahalar konar dudaklarına,
sevinç uğrar yoluna,
ama içindeki o üşüme
hep bir köşede titrer.
çünkü bazı acılar,
zamanla değil,
kaderle ölçülür.

insan en çok,
anlaşılamadığı yerde donar.
en çok,
sevildiğini sandığı anda kırılır.
ve en derin yaralar,
sessizce açılır içinde,
kimseler görmeden.

kalp bir kere üşüdü mü,
ateş de çare olmaz bazen,
söz de
çünkü bazı yaralar,
merhemle değil,
sabırla sarılır.

yine de yürür insan,
kırık dökük umutlarıyla.
güler,
yaşar,
sever belki yeniden.
ama temkinlidir artık,
kalbini emanet ederken.

ve öğrenir sonunda,
her gelen ısıtmaz içini,
her kalan tutmaz sözünü.
bazı insanlar,
sadece geçer hayatından,
bazılarıysa,
ömür boyu iz bırakır.

işte bu yüzden,
kalbini hoyratça üşütenlere
değil,
bir bakışıyla ısıtanlara
yer açmalısın.

çünkü bazı kırgınlıklar,
mevsimlerle değil,
kaderle ölçülür…

Mustafa Alp
12/02/2025 02.00