Kadere boyun eğdik Şiiri - Tuncer Solmaz

Bilmiyorum bilemiyorum ne söylesem , nereden başlasam sözlerime
Ayrılığı reva görmüşler her ikimize
Halbuki altın harflerle yazmıştım ismini kalbimin üzerine
Sen kadere boyun eğdin ben ikinize

Dünyayı verseler değişmezdim saçının bir teline
Tutarsa ellerin başka bir eli eğer
Sen değil çekine çekine uzanan kolların utansın
Sen kadere boyun eğdin ben ikinize

Dillere destan idi güzelliğin, deniz mavisi gözlerin
Güneşin doğuşunu batışını anlatırdı gülüşlerin
Dört mevsimi Bahar eylerdi tebessüm ile bakışların
Söyle söyle bu kadar erkenmi tükendi umutların
Sen kadere boyun eğdin ben ikinize

Anladım ayrılığın habercisi olmuş çatılan kaşların
Ağlama üzülme dökülmesin bir damla gözyaşın
Haydi Git gözümdeki yaşlar hediyem olsun sana
Ben gibi bakarsan başka birine eğer
Sen değil bakan gözlerin utansın
Sen kadere boyun eğdin ben ikinize

Nasıl kıskanırdım toz kondurmazdım üzerine
Kıyamazdım dokunmaya, titrerdi ellerim incinmesin diye tenine,
Başka Bir el uzanırmı , dokunur’mu acep sinene
Sen değil , izin verirse eğer endamın utansın
Sen kadere boyun eğdin , ben ikinize

Ben senin maşukun Sen benim yegane nefesim değilmiydin
Ben senin şakıyan bülbülün Sen benim gonca gülüm değil miydin
Benden başkasına seviyorum dersen eğer
Sen değil, değil söyleyen dillerin utansın
Benden başkasına yâr dersen eğer,
Sen değil söyleyen dillerin utansın
Sen kadere boyun eğdin ben ikinize