Kaderden Kafes Şiiri - Zeyno Garagız

Kuru yaprak gibi dökülür hayat,
Ağaçlar misali bükülür hayat,
Direnmek kâr etmez, yazgı önünde,
Bir kasırga çıkar sökülür hayat,

Kuşların sesi yok, ıssız ovada,
Gölgeler görünmez puslu havada,
Her ne yana kaçsam dert beni izler,
Kapanmaz bu yara, bir kaç davada.

Efkarlı türkünün, yanık sesiyim,
Gam yüklü nağmenin, son nefesiyim,
Anlattıkça derdim, daha da büyür,
İçimde saklı bir, hicran yasıyım.

Geceler üstüme, örter karayı,
Gönlüme nakşettin onmaz yarayı,
Bilinmez çektiğim acılar benim,
Yıkık viranedir gönül sarayı.

Umutlar kül oldu, kırıldı heves,
Yorulmuş bedende kaldı son nefes,
Gittiğim tüm yönler, çıkmaz sokaktır,
Hapsetmiş ruhumu kederden kafes.

Garagız, yazdığım şiirler gülmez,
Heceler dağılmış, kendine gelmez.
Kalemim yoruldu, kağıt isyanda,
Her mısra matemdir, kimseler bilmez.

Zeyno Garagız kalemi 🖊
Zeynep Senem
Tuyuğ kalıbı