Kader Mahkumu Şiiri - Ceylin Aysima Turan 2

Taş kesilen ranzamda günleri sayıyorum;
Ne vakit akşam, ne vakit sabah olur bilmiyorum.
Avluya çıkıyorum, kararmış güneşi görüyorum;
Duvara tuttuğum çetele bir gün son bulur mu, sanmıyorum

Geçmiş yaralı, gelecek ondan karanlık;
Adalet hiç olmadı, umutların hepsi kırık.
Belki kandır kustuğum, belki de kızılcık,
Geçen günler aynı, geçen günler tanıdık.

Sevdiklerimin değil, gardiyanların sesini duyuyorum.
Onlar burnumda tüterken, ben her gece yanıyorum.
"Bugün mü?" diye düşünüyorum her gün, ölüme gün sayıyorum;
Şu renksiz tavan tek yoldaşım, bunu en iyi ben biliyorum.

Surlardan etraf gözükmüyor, tek gördüğüm gökte mavi bir çehre.
Duvarıma çizdiğim ağaç avutuyor, benzemiyor ki büyüdüğüm köydekine.
Gözlerim penceresiz koğuşumda mazgaldan sızan ışığı görmekte,
Ruhum ise o ışığı güneş sanmak isteyecek kadar dolu çaresizlikle.

Sessizce sigaramı yakıyorum, ızdırabımla yüzleşiyorum.
Erken ağarmış saçlarıma bakıp da çocukluğumla konuşuyorum.
Kaç gün oldu sahi evimden ayrılalı, kaç ay oldu? Sayamıyorum.
Kaç gün battı, kaç gün doğdu, kaç kez güneş yüzüme vurdu? Hatırlamıyorum.

Kaderin oyununa geldim, kader mahkumuyum.
Asıl olan dışarıdayken, sevdiğimi koruyan ben mi suçluyum?
Burada mı bitecek bu imtihan, burası mı olacak sonum?
Sen söyle hakim bey, ben bu oyunun bir piyonu muyum?