Kader Ağı Şiiri - Fatih Mehmet Yiğit 2

KADER AĞI

Dağlarda bir duman tütüyor sessiz
Göç ediyor buralardan turnalar
Sular mı durgun, yoksa gönül mü yorgun?
Şu kaderin ördüğü ağa bak

Bulutlar alnına değiyor yalnız
Rüzgârda savrulan saçlarına bak
Her telinde bir hicran gizli
Şu sırlara ermeyen akla bak

Kim kırdı umut dolu kalbini?
İçine mi akıttın gözyaşlarını?
Dağlar seni bana, beni sana yas etmiş
Şu feleğin bize ettiğine bak

Geceyi ağlatan bir sessizlik var
Yıldızlar sönerken dağların ardında
Yokluk diye bir dert çökmüş omzuma
Şu çaresizce kilitlenen kapıya bak

Yollar uzar gider bir sonsuzluğa
Ayak izlerim kaybolur toprakta
Ne gidebilir ne dönebilir kalır arafta
Şu zamana yenilen insana bak

Yüreğimde bir yangın, gözlerimde efkar
Söyle, hangi rüzgâr savuracak bu karanlığı?
Gökyüzü ağlıyor belki benim için
Şu dökülen yağmura, şu akan çağlayana bak

Dost diyemediğim günler birikir
Ve hatıralar bir sancı olur içimde
Kavuşmak bir hayal, ayrılık bir gerçek
Şu yaklaşıp uzaklaşan hayale bak

Fatih Mehmet Yiğit