Kaçak Yolcu Şiiri - Semih Eratlı

Gittin gideli
Gülmedi yüzüm,
Kaçak yolcum,
Sana bu sözüm.

Ben yoldaydım,
Keyfim yerinde,
Ama bir his vardı,
Taa derinde.

Neydi hissttiğim,
Hafif perişanlık,
Yalnızım diyordum,
Budur sultanlık.

Derken bir gün,
Duydum bir koku,
O an anladım,
Bendeki yoku.

Gönlümde duyduğum,
O sızı dindi,
Kapısı açıldı,
Kaçak yolcu bindi.

Vaaay !.. Dedi gönlüm,
Benziyor güle,
Geçti oturdu,
Sormadı bile.

Kimsin, nesin ?
Koltuk numaran kaç ?
Dedi bisküi ver,
Karnım çok aç.

Sen de bisküi al,
Gel otur yanıma,
Ben kaçak yolcuyum,
Sen beni tanıma.

Ne bilet alırım,
Ne para veririm,
Dedim bakma öyle,
Biterim, eririm.

Öylece kalakaldık,
Karşılıklı bakıştık,
Yüzyıllardır tanışığız,
Dermiş gibi alıştık.

Bir süre böyle gitti,
Bende kaçak yolculuk,
Bileti yoktu ama;
Veriyordu mutluluk.

Sonra bir otogarda,
Kaderim beni yendi,
Açıklama yapmadan,
Geldiği gibi indi.

O gün, bu gün gülmedim,
İçmedim, kafam bir hoş,
Bütün koltuklar dolu,
Kaçak yolcunun ki boş.

Söyle be kaçak yolcu,
Bindin de indin niye ?
Her binene bakıyorum,
Kaçak yolcu mu diye.

Yine o değilmiş !...

Semih Eratlı 04/06/2026