Nereye bu gidiş?
Neden bu telaş?
En iyi ihtimalle bile alacağımız kaç nefes kaldı?
Ya vermediğimiz, veremediğimiz ve veremeyeceğimiz hesapların unutulan yükü???
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Biliyoruz ama yine de insani zafiyetle nefsimizin kölesi olmaktan kurtulamıyoruz.
Teşekkür ederim değerli yorumunuz için.
İşte budur farkındalık. Harika..
Teşekkür ederim değerli yorumunuz için.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta