Kaç kadeh kırıldım Şiiri - Zafer Bozkurt 2

*Kaç Kadeh Kırdım Gidişinden Sonra*

Kaç kadeh kırdım gidişinden sonra
Sayamadım. Masanın üstü cam, avuçlarım kan.
Her parça senin adını fısıldadı yere düşerken.
Sen sessizce çektin gittin, bir ben kaldım,birde masam da ki kadeh kaldı.

İlk kadeh de Gelir dedim. Gelmedi.
Dibindeki buz eridi, sözlerin gibi.
İkinci kadeh ,Unutur dedim. Unutmadım.
Boğazımdan geçen acı, hatıran gibi yaktı.

Sonra saymayı bıraktım.
Kırılan cam değilmiş meğer, içimmiş.
Her yudumda biraz daha döküldüm yere.
Meyhaneci baktı, "Yeter" dedi. Ben duymadım.
Senin yokluğun daha derinlere gömüyordu beni.

Gece uzadı, İstanbul uyudu.
Ben masada, önümde kırık bir ömür.
Garson süpürmeye kalktı, izin vermedim.
"Bırak" dedim, "ayaklarım ezberlesin acıyı,
Belki bir kıymık kalır tenimde, adın gibi.

Şimdi aynaya bakıyorum, Gözlerim puslu,
Şapkam eğik, tespih elimde ama tesbihi çekmiyorum.
Çekilen sensin içimden, ilmek ilmek.
Kaç kadeh kırdım? Bilmem.
Ama kırılmayan tek şey kaldı: Bekleyişim.

Gidişin büyük harflerle yazıldı duvarıma.
Ben altını kurşun kalemle karaladım her gece.
Silinmedi. Cam kırığı gibi batar her satır.
Ve ben her batan yerde seni kanatıyorum.

Gel desen, toplarım bütün kırıkları.
Gelme desen, yine kırarım yeni kadehi.
Çünkü sen gittikten sonra öğrendi bu eller.
Acı, ancak kırılınca hafifler biraz.

Kaç kadeh kırdım?
Sayamadım gidişine
Ama hepsinde sen vardın.
Dibinde, köpüğünde, kırığında... hep sen.
20.06.2026. Zfrbzkrt