Karanlık bir tünelin ortasında kalmış gibiyim. Geriye dönmem mümkün değil, ileriye de gidemem.Hem kimselerde yok burada, beni burda kim bıraktı.
Göz gözü görmüyor, gece desem değil, dışarıda
Sanki kuş cıvıltıları var gibi. Tünelin içi çok karanlık, sanki yarasalar cirit atıyor. Korkuyorum,
Çıkış yolum yok, Her tarafım insan çığlığı kaynıyor. İşim ne benim burda, acaba çıkış yolu var mı bu tünelin?
Hiç araç geçmez mi buralardan? Ya insan, hiç insan yaşamaz mı? Yoksa
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta