Kabuk Bağlamayan Yaralar
Daha kaç yüreğin acısı sızlar.
Ruhumu bir anda sarar sancılar.
Kabuk bağlamadan kanar yaralar.
Hüzünle bükülür eğilir başlar.
Gözlerden akıyor sel gibi yaşlar.
Günyüzü görmesin bitsin acılar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta