Ka'b Bin Mâlik Şiiri - Afşin Dualı

"Sütuna bağladı bedenini ruhunu gaza aşkı için, değil elli gün elli yıl kaldı kasvetli kederi, müjdeler sana ey şair ruhlu Mâlik"

"Medine sokakları dar geliyordu artık ona...
Güneş doğuyor ama kalbi karanlıktaydı Ka'b'ın.
Bir ihmal, bir anlık dünya telaşı... Tebük yolu onsuz gidilmişti.
Tam elli gün, elli gece yerle gök bir oldu sanki hüzünden.
Selam verdi, selamı alınmadı; konuştu, cevabı gelmedi...
Ama o, Rabbinden başka sığınak olmadığını biliyordu."
​
Resul’ün şairi, sözün sultanı,
İmanla yoğrulmuş her bir beyanı.
Zorlu bir sınavda büküldü beli,
Lâl oldu elli gün o nurlu dili.
Hüküm verildi arşın katından,
Vazgeçti dünyanın saltanatından.
Sıdk ile bekledi kapıda her an,
Onun sabrına hayran kaldı cihan.
​
Ey Ka'b bin Mâlik! Sadıklar eri,
Gözyaşıyla sildin o gün kederi.
Elli gün sonunda geldi o müjde,
Müminler toplandı, kalpler secdede.
"Tevben kabul oldu" dedi o Nebi,
Sensin bu sürurun en dertli sahibi!
​
Müjdeyi alanlar koştu yanına,
Şükürler eyledi canı canına.
Malını infak etti o şanlı günde,
Işıklar parladı nurlu yüzünde.
Hakk’ın kelamıyla övüldü adı,
Böylece bulundu tövbenin tadı.
Şiiriyle İslam’ı eyledi müdafaa,
Selam olsun sana, ey ehl-i vefa!
​
Yalan söylemedi, sıdkı seçti o!
Dünya imtihanını böyle geçti o!
Tevbe kapısının o büyük şahidi,
Ümmetin umudu, nurlu vahidi!

Doğruluğun meyvesi, tövbenin nuru...
Ka'b bin Mâlik...
Radıyallahu anh...