Çocukken kış geceleri hep kar yağmasını beklerdik kardeşimle,
Bizim gibi kıyı semtinde büyümüş tek derdi oyun oynamak olan çocukların hayaliydi kar,
Oysa kenar köşe muhitlerde kar bizdeki büyünün aksine bir felaketti,
Orada pantalonu olmayan, evi ısınmayan veya başının üzerinde damı olmayan çocukların cezasıydı
Bizim beyaz düşlerimizin kahramanı onların soğuk gecelerinin kabusuydu,
Zaten hayat böyle değilmiydi
Sen planlar yaparken karşına bambaşka bir senaryo ile gelen
Sen kendini hikayenin esas oğlanı Romeo sanarken,
esasen Notre d’amme kilisesinin zangoçu Quasimodo olmak değil midir hayat!
Gerçek hayatta ne Juliet senindir ne de Esmeralda…
20.01.2026
Gökhan SaraçoğluKayıt Tarihi : 2.05.2026 20:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!