İzsiz Gidiş Şiiri - Halit Korkmaz

Ey gül yanak çoban kız biçare koyup gittin,
Gamzen oku eritti ne iğneyim ne iplik,
Ne bir kılavuz seçtin ne de bir iz belirttin,
Kimsesiz bu âşık'a beklenirdi sahiplik.

Koşturdum aşk yolunda yoruldu bileklerim,
Bende sade dert artar maşukum da güzellik,
Kapanmaz bu çelişki eritir dileklerim.
Refüze'i aşk olan düşer yere gazellik.

Ayrılık da ölüm de soğuktur zemheriden,
Aşıklarda tevazu sevgilide âsilik,
Ey çoban kız bilirsin sivilceler içinden,
Mah yüzün nasip alsa kalmaz sen de asillik.

Aşkımı yok sayıp da ruhumu koruyamam,
Tomurcuk duygularım gülden önce tazelik,
Sensizlik bir taht olsa bir salise oturmam,
Ödül verseler bana sayarım kepazelik.

Nice sefil mevcudat her dem güneşe bakar,
Benim Güneş hayalim ebetlik ve ezellik,
Sevda'nın kitabından söküp attığım vakar,
Caydırmaz beni asla bilmem başka özellik.