Otuz dört yıl önce İzmir gecesi.
İzmir limanında evlenme dairesi.
Fakir günlerimin hayalinin sesi.
On dört Şubat evlenme hadisesi.
Zor günler geride kaldı, yok gerisi.
Kaybettiklerimi geri alma hevesi.
Gelin yirmi bir, damat otuz öncesi.
Burası İzmir, ilk sevgililer gecesi.
Dağılmadı daha karanlıkların sisi.
İzmir aşkların en romantik köşesi.
Karşıyaka ışıkları sanki yıldız eşi.
Otuz dört yıl önce İzmir gecesi.
İzmir gelini, İzmir damadı, aşk nefesi.
Bu liman yıllar önce, karar arifesi.
İzmir somut ama gelin soyut ötesi.
Şimdi gerçek bir İzmir düğün gecesi.
Bitirdiler kalmadı, gençliğimin neşesi.
Yakışıklı ama kaderi çirkin çizgisi.
Dönmüyor talih, gelmiyor çok cilvesi.
İzmir limanı , ilk sevgililer gecesi.
Ev, ev dolaşıp, mutlu aile ile tesellisi.
Yok... yok bu çaresizliğin çaresi.
Çıkış yok, üveyinde özünde öfkesi.
İzmir doğum, yaşam ölüm adresi.
Hakan Özüçelenk
Kayıt Tarihi : 14.2.2026 21:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!