İzleri Gördükçe Şiiri - Mehmet Ali Akçayır

Işıltı, mal, şöhret, ün
Hepsini ihtişam sandım,
Dünya bir oyalanmaydı
Ben de renklere kandım,
Aklım birden savruldu
Tenha gözlerle âleme daldım.

Geç uyandım sahte süslü uykumdan,
Tatlı dillerdeki paslı bıçaklardan,
Tebessümün ardındaki tuzaklardan,
Geçici heveslerin yarışından,
Rütbe takıları parlarken...
Yıldızları takınanı aramayanlardan....

Öfkem neşeye değil,
Ruhları susturan o sahte şenliğe
Öfkem ışığa değil,
O'nu göremeyen gözlerdeki perdeye

Hırs, kibir, makam, alkış
Hepsini zafer saydım,
Kazandım sandıkça eksildim
Yükseldim sandıkça alçaldım,
Bir iz düştü kalbime
O izden özüme vardım.

Geç uyandım sahte süslü uykumdan
Alkış uğruna eğilen başlardan,
Söz verip yarı yolda bırakanlardan,
Masum görünen kirli hesaplardan,
Bir damla suda...
Derya sahibini tanımayanlardan..

Öfkem rüzgâra değil,
Toprağına tutunamayan gevşek köklere
Öfkem kalplere değil,
O'nu karartan hırsın pasına

Rüzgar alsın yükümü
Yağmur yıkasın dünümü
Deniz dindirsin hüznümü..

Bir, bir sıyrılırken üstümden
Dünyanın parlak perdesi
sustukça yankılandı içimde
Hakikatin ince sesi

İzleri gördükçe özüme döndüm
Geçici dünyadan bir bir çözüldüm
İzleri gördükçe özüme döndüm
Geçici dünyadan bir bir çözüldüm

Rüzgâr alsın yükümü
Yağmur yıkasın dünümü
Deniz dindirsin hüznümü