Adını anınca durur zamanın saati,
İçimde bir yerlerde eski bir kapı gıcırdayarak açılır.
Sana gelmek, bütün yolları unutmakmış;
Senden gitmekse, kendi kalbimde kaybolmak...
Bir fincan kahvenin soğuyan buğusunda,
Ya da camdan süzülen yağmurun o bitmek bilmez inadında;
Hep o yarım kalmış cümlenin ağırlığı var.
Sustuklarım, söylediklerimden daha çok yoruyor beni.
Şimdi hangi sokağa sapsam, adımların yankılanıyor,
Hangi şarkıyı açsam, nakaratında hep senin adın gizli.
Gözlerin diyorum... Gözlerin bir uçurumdu,
Ben o uçurumdan düşmeyi, düz yolda yürümeye değiştim.
Kayıt Tarihi : 24.03.2026 00:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!