İyi Değilim Şiiri - Afşin Dualı

Dil-i pür-hûn, çeşm-i giryân... "Kan dolu bir kalp, ağlayan bir göz..."
Ya Allah... El-meded... "Ey Allah'ım... Yardım et..."
​
Bakmıyor kimse yaşa, her yer kan, her yer bela
Suskun dünya, diller lal, sanki koca bir kerbelâ
Bebekler uykusunda vurulur, kadınlar feryat figan
Masumiyet gömülürken, insanlık koca bir yalan.

Dilsiz canlar, hayvanlar; vahşetin pençesinde inler
Gökyüzü siyah bugün, duymuyor sağır binler.
Türkmence: Yürek yanyar, dert ağır, dünya dar geldi bize...

İbadetler dillerde, kalpler zevk-ü sefada
Adalet uzaklarda, ruhlar hapsolmuş cefada.
Gayri müslim ağlarken benim kardeşim için
Ben yanıyorum burada, bu sessizlik, bu zillet niçin?
​
İyi değilim, kalbim bir enkaz yığını
Göremiyorum artık şafağın o aydınlığını.
Arapça: İnnâlillâhi ve innâ ileyhi râciûn...
Zulmün ateşi sarmış, kulluk yapamaz oldum
İnsanlık bitti aşkım, ben kederimden soldum.
​
İnsanlar kötüleşti, vicdanlar rafa kalktı
Zevk peşinde koşanlar, hakikati çöpe attı.
Secdede huzur ararken, aklımda mazlumun ahı
Nasıl geçer bu gece, nasıl buluruz sabahı?

Bî-kes ü tenhâ mândem der in deryâ-yı gam... "Bu gam denizinde kimsesiz ve yalnız kaldım..."
Kulluğum yarım kaldı, ruhum bir ağır hasta
Dünya bir düğün eviyse, benim yüreğim yasta.
​
Ayaklan ey adalet! Uyansın artık vicdan!
Savaşlar, yıkımlar... Bu mudur bize kalan miras?
Her yer kan gölü, her yer matem, her yer pas!
İyi değilim diyorum! Duymuyor musun dünyayı?
Kırdılar masumların kurduğu her rüyayı!
​
İyi değilim, kalbim bir enkaz yığını
Göremiyorum artık şafağın o aydınlığını.
"Hasbünallâhu ve ni’mel vekîl..."
Zulmün ateşi sarmış, kulluk yapamaz oldum
İnsanlık bitti aşkım, ben kederimden soldum.

İyi değilim...
Hüdâ hâfız... (Allah’a emanet...)
(Sessizlik)