Kendi içine çekilenlerin, nefes almaya çalıştıkça daha çok boğulanların, boğazında o demir yumruyu büyütenlerin saatidir bu.
Kendi hikâyesinin başrolünde, amaçsız boşluğa doğru geri çekilenlerin şiiri...
Gözlerini mühürle, içindeki o devasa, o mağrur boşluğa.
Karanlık, kendi sesini emen dilsiz bir kuyudur artık.
Bir kadının topuk sesleri, zamanın nabız atışları gibi.
Merdivenlerden inen, aslında kemikten bir kaledir!
İniyor, katili olan merhametinden aşağı.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta