Iv, Mekânsızlık Pandomimi

(17)
Durdu tüm adımlar, yönler silindi,
Ne yukarı çıktı, ne alta indi.
İndi bir sessizlik, boşluk kapladı,
İki beden aynı hiçliğe atladı.

(18)
Atladı zaman da, mekân kayboldu,
Doğu, batı, kuzey tek bir yön oldu.
Yönünü kaybeden adımlar uçtu,
Sonsuz boşluk o an göklere açtı.

(19)
Açtı kanatları hayali kuşlar,
Bitti o inişler, bitti yokuşlar.
Yokuşsuz yollarda süzüldü tenler,
Mekândan sıyrıldı o can verenler.

(20)
Verenler el ele, boşlukta döndü,
Tüm koordinatlar, haritalar söndü.
Söndü çizgiler de, kalktı her sınır,
İnsan bu boşlukta kendini tanır.

(21)
Tanır her hareket kendi özünü,
Kapatır dünyaya fani gözünü.
Gözler kapansa da ruhlar görürdü,
Mekânsız pandomim sonsuza yürüdü.

ENGİN TOPKAN