ölünce meydana çıkan yüreğin
seni gömdüklerinde birileri
bir son görevle
fırlayıp tabutundan yeniden iş başında
yeniden bilenen ismaillerin;
kelimelerin
sen daha ölür ölmez
Yokluğunda ne ateşleri hasretimle yaktım da
Bir seni yakamadım, beni yaktığın gibi
Çölde su, mahpusta gün, oruçta ekmek gibi bekledim seni
Sense araya korkular koydun.
Yasaklar koydun...
Bitmez tükenmez engeller koydun
Devamını Oku
Bir seni yakamadım, beni yaktığın gibi
Çölde su, mahpusta gün, oruçta ekmek gibi bekledim seni
Sense araya korkular koydun.
Yasaklar koydun...
Bitmez tükenmez engeller koydun




Başka biri yok ki "kurban seçilmiş iken" bağışlanan?
O nedenle olsa gerek...
İsmail adı çok sevilir, öykünülür... bir mucize beklendiğinde "ölümle kalım arasında..."
İtiraz mı?
Mesela ben... "Niye İsmail değilim?"
Dedim..
Düşündüren şiiriniz için...
Tebrikler Değerli Şaire..
teşekkür ederim
Şiirinizi
beğeni ile okudum
teşekkürler.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta