Aczimi itiraf ettim kırık kelimelerle
İçimdeki heyecan beşe katlandı,
Mağrur nefsime aynaya bak dedim,
Görürsün mesafeyi, görürsün ölçüyü,
Korku değil biriken değil; belki...
Aczin hazin feryadı, ya da ıssızlığın.
İşte kimse yok kalabalık içinde,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta