Aczimi itiraf ettim kırık kelimelerle
İçimdeki heyecan beşe katlandı,
Mağrur nefsime aynaya bak dedim,
Görürsün mesafeyi, görürsün ölçüyü,
Korku değil biriken değil; belki...
Aczin hazin feryadı, ya da ıssızlığın.
İşte kimse yok kalabalık içinde,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
