Bırak n’olursun iki dakika nefes almaya geldim.
Hem bak ellerin de üşümüş yüreğimi de getirdim.
Çekip gitme hemen, peşinden koştum hevesimin yorgunum.
Çiçekleri seviyorsun diye dalından kırılan hep ben oldum.
Kızma ama seni bensiz gösteriyor diye aynanı kırdım.
İzin kalmış, dokunurken elimi kestim.
Adını sayıklarken kısıldı sesim.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta