İsyandı Kelimelerim Şiiri - Kenan Güç

İsyandı kelimelerim…
Nuh’un kavminden daha helak olmuş yüreğimde açmaz sabır çiçekleri,
Bir tufan saklı içimde, ne gemi var ne kurtuluş,
Boğuluyorum kendi suskunluğumda, kendi çığlığımda,
Ey dünya! Hangi limana sığdırdın bu kadar kaybolmuş insanı,
Neden herkes kurtulurken ben hep en derinde kaldım…

İsyandı kelimelerim…
Çünkü adalet dediğiniz şey, sadece güçlülerin dilinde yaşayan bir masal,
Mazlumun gözyaşı, toprağa düşer de kimse başını eğmez,
Bir çocuk ağlar göğsünü yumruklayarak,
Ama şehirler ışıl ışıl, kimse karanlığı görmez,
Söyleyin, bu nasıl bir düzen ki acı hep aynı kapıyı çalar?

İsyandı kelimelerim…
Bir annenin duası kadar temizken umutlarım,
Şimdi enkaz altında kalmış bir haykırış gibi kırık,
Ben insanlığa inandım, insanlık beni yarı yolda bıraktı,
Hangi kitapta yazıyor sevginin bu kadar hoyratça öldürüleceği,
Hangi vicdan bu kadar susabilir, hangi kalp bu kadar taş olabilir?

İsyandı kelimelerim…
Ve ben artık susmayı öğrenemiyorum,
Çünkü sustukça büyüyor içimdeki mezarlık,
Her gün bir parçamı gömüyorum kendi ellerimle,
Ey zaman! Neden sadece yaraları büyütüyorsun,
Neden hiçbir acıyı eksiltmiyorsun, neden hiçbir şeyi unutturmuyorsun?

İsyandı kelimelerim…
Tüm dünyaya sesleniyorum buradan, duyun beni!
Bir kalp kırıldığında sadece bir insan kırılmaz,
Bir umut, bir gelecek, bir dünya eksilir,
Siz sustukça çoğalır karanlık, siz görmedikçe büyür zulüm,
Ve bir gün herkes kendi sessizliğinin altında kalır…

İsyandı kelimelerim…
Ama yine de bir yerlerde filizlenir diye umut,
Bir çocuk gülümser belki, bir anne dua eder içten,
Belki bir kalp, bir başka kalbe dokunur incitmeden,
İşte o gün susar içimdeki fırtına, diner bu isyan,
Ve ben yeniden inanırım… insan olmaya, insan kalmaya…