Ve bulursun kendini ummadığın, beklemediğin ansızlıkta. Yüreğin taş parça parça kum gibi serilmişsin deniz kıyısında.
Umurunda bile olmaz kayaya çarpar gibi çarpan
dalgaların.
Her şey evren dahi akıp gitmiş, akmak meğer bir bitişmiş.
Eşyaya nasıl isim verilir, bilmeden hikmeti ve de ahdi.
Kim yaptı, başka olsun isterim yoksa akıl bir de duygu.
Buluşur mu sanmam yok tenimde izi başka bir nefesin.
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta