Damlacıklar çarpıyor trenin camına
Geride bir İstanbul kaldı
Anılar, özlemler, martıların sesi uzak artık.
Geçip giden İstanbul'u seyrediyorum
Tutuklanmış, çürümeye terk edilmiş ruhlar uçuşuyor.
Devasa sitelerin arasında sıkışıp kalmış ağaçları selamlıyorum.
Saklanmış gözlerinde yaşlıların, gençlerin.
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta