Açılmayan gül’dü,Bizans’ın ellerinde
Dört tarafı çevrilmiş,kafeslenmişçe sine
Açtı 53’lerde kan kırmızı rengiyle
Duyurdu tüm dünyaya ben,İstanbul’um diye
Sığmam artık bendime,cihana haykırarak
Kırdı duvarlarını,denizleri aşarak
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta