İstanbul, da Bul Beni

İstanbul’da Bul Beni

Sabah henüz uyanmamıştı İstanbul Gökyüzü griyle mavi arasında Beklerken o gözlerini açtı, İçinden Bir isim geçti sessiz ama derinden Şehirde ilk adımlarını atarken, Sanki bütün yollar onu aynı yere Götürecek gibiydi sanki

Galata’nın taş sokaklarına Vardığında kalabalık yavaşca, Artıyordu İnsanlar aceleyle geçip Gidiyordu, hayat akıyordu Ama o, Bu akışın içinde duruyordu Her, Adımda bir hatıra, her köşede bir İz arıyordu Çünkü onun yolu, Sadece bir kişiye çıkıyordu

Yağmur ansızın başladı İnce, ve İnatçıydı Kaldırımlar ıslanırken Şehir başka bir hale büründü O ise Yağmurun altında yürümeye Devam etti ve her damla içimdeki Boşluğu biraz daha büyütüyor, Şimdi Ama aynı zamanda seni bana Yaklaştırıyormuş gibi hissettiriyordu

Bir çay ocağında durdu ve sonra Bardaktan yükselen dumanla Birlikte zaman yavaşladı Ellerini Isıtırken içindeki soğuğun Geçmediğini fark etti Söylemek İstediği çok şey vardı aslında ama hiçbir Cümle dudaklarından çıkmıyordu

Gece çöktüğünde İstanbul sustu, bir an Işıklar yansa bile şehir, yorgundu ve O, kalabalıktan uzak, bir köşede durup kendi kalbinin sesini dinledi ve o an anladı işte

Bu şehir onları bir kere birbirine yazmıştı ve kaybolduğunu sandığı,
her anda bile o hep bir yerde,
Seni bekliyor olacak istanbul da
Beni bul sevgili...

Yazar Murat Şair