Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bu şehrin aşığıyım, bu şehirde doğup yaşadığım için şanslıyım, mutluyum. Dilerim sonsuza kadar bu şehirde yatarım ! Dünya' da eşi olmayan yeryüzünün cenneti, anlatılamaz güzellikler şehri. Söylenecek, yazılacak o kadar çok şey var ki. Elinize sağlık. Kutlarım.
Birol Hepgüler.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta