Yaşadığım bu şehir boğuyor beni.
Kaçıp kurtulmak tek dileğim,
Issız sessizlik ortasında var olayım.
Sadece doğal sesler olmalı.
Cıvıl cıvıl kuş sesleri.
Hafifçe esen rüzgar uğultusu.
İçime dolan doğanın o eşsiz kokusu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta