İsraf Şiiri - Gece Gözlüm

​Ben senin her zerrene muhtaçken,
Kimlerin ellerinde harcanıyorsun?
Ben adını kalbimde bir sır gibi saklarken,
Kimler hoyratça fısıldıyor ismini?
​Bir bakışına ömrümü adarken ben,
Kimlerin gözleri değip geçiyor öylece?
Oysa ben,
Bir saç telini rüzgârdan sakınacak kadar
Derin ve çaresiz sevdim seni.
​Sen bilmezsin;
Bir gülüşünle güneş doğardı içime,
Bir susuşunla kopardı kıyamet.
Şimdi söyle; kimlerin avuçlarında anlamını yitiriyor
O eşsiz kalbin?
​Yazık…
Bir ömre sığmayacak kadar kıymetliyken,
Bir anlık heveslerde bölünüyorsun.
Ben senin bir kırıntına bile razıyken,
Kıymetini bilmeyen ellerde tükeniyorsun.
​Bilmezler…
Gözlerinin nasıl bir bahar sakladığını,
Sesinin karanlığı nasıl usulca dağıttığını.
Onlar sadece dokunur,
Ben ise hissederim…
​Seni başkalarının eksik sevgisinde düşünmek;
Bir çiçeğin susuz kalışını izlemek gibi…
İçim yanıyor.
​Olur da bir gün,
O yabancı ellerden sıyrılıp
Gerçek bir sevginin ne olduğunu anlarsan;
Bil ki ben, hâlâ aynı eşikteyim.
Sana ait o derinlikle,
Bıraktığın yerde bekliyor olacağım.