Isparta Gül Kokusu Şiiri - Veysel Sari

Isparta’nın bağlarında buram buram gül kokar,
Eğirdir Gölü’nün masmavi suları canlılık katar.
Gül yağı dökülür usta ellerin emeğinden,
Bu şehir vazgeçmez asla kendi benliğinden!

Lavanta tarlaları mor bir tuvale döner Kuyucak’ta,
Huzur fışkırır bu kentin her bir bucağında.
Davraz Dağı’nın karlı zirvesinden bakınca şehre,
Doğanın tüm güzelliği dökülür bu nehre!

Yazılı Kanyon’un dik kayalıklarında çınlar rüzgar,
Kovada Gölü Milli Parkı’nda sessizlik var.
Atabey’in, Senirkent’in meyve dolu bağları,
Kovalar kentin üstündeki dumanlı dağları!

Yalvaç’ın Antiocheia antik kenti fısıldar geçmişi,
Sütçüler’in çam ormanları büyüler her bir kişiyi.
Uluborlu’nun kirazı lezzet katar sofralara,
Isparta’nın bereketi yayılır tüm yuvalara!

Halılarında ilmik ilmik dokunur göz nuru,
İnsanı çalışkandır, yaşatır asil gururu.
Mütevazı duruşuyla dostluğuna güven verir,
Gönlündeki o sıcaklıkla buzları eritir!

Gül bahçelerinde sabahın ilk ışıkları parlar,
Kovada’nın yeşilinde nefes alır sevdalılar.
Göller bölgesinin bu en zarif, güzel incisi,
Çalışkanlığıyla olur her zaman birincisi!

Eğirdir’in Can Adası’nda demlenir sohbetler,
Isparta’da anlam kazanır en güzel niyetler.
Toprağı mis kokan bu cennet Anadolu ili,
Sevgiyle, hürmetle konuşur insanının dili!

Gülüyle, halısıyla, gölüyle sonsuz yaşar,
Isparta’nın namı engin dağları aşar.
Geleceğe umutla adımlayan bu güzel şehir,
Toprağındaki bereketle çağlayan bir nehir!